Tag Archives: vrouwen

Who’s for sale?

13 jul

Er wordt nogal vaak gesproken van “buigen of breken” in deze maatschappij. Iets té vaak naar mijn zin. Want ik geloof in een derde mogelijkheid: stevig in je schoenen staan.

Ik krijg vaak te horen dat ik een koppige ezel ben, en dat mijn hardnekkige principes me nog wel eens de das zullen omdoen. Dat mag zo zijn, maar ik kan tenminste een ding van mezelf zeggen: dat ik voor iets ben opgekomen. Ik ben geen sell-out die slijmt bij arrogante sukkels omdat ze een bepaalde functie hebben, of omdat ze geld hebben, of whatever ze voor me zouden kunnen doen. Ik gooi me niet te grabbel aan het publiek in naam van hersenloze algemene populariteit. Heb ik daardoor het imago van een bitch, een dikke nek? Misschien, in sommige kringen. Moet ik me dat aantrekken? Nee. Want de mensen die tellen zijn de mensen die je echt graag hebben, en niet de fakers. Fuck you kuddementaliteit! Al die onwetende “de-nulmeridiaan-loopt-door-mijn-reet” kalveren die er wel aan meedoen, hebben niet eens door dat ze rechtsreeks naar het slachthuis onderweg zijn. Guess what: uw mest stinkt ook.

Ik ben er trots op geen buiger of breker te zijn. Ik zal het wel op mijn eigen manier maken. En daarvoor hoef ik me niet te prostitueren aan de massa. Ik ben iets té geëmancipeerd om me dom voor te doen en m’n looks in de strijd te gooien om hogerop te geraken. Geef toe, zijn we daar niet langs geëvolueerd? Sommigen blijkbaar niet. Het zij zo.

Over looks gesproken: ik ben aan het Powerplaten, hoera! Want hoewel ik persoonlijke ontwikkeling en een scherpe tong van optimaal belang vind, mogen mijn buik en billen best wat strakker deze zomer. Verstandig zijn is leuk, maar dat wil niet zeggen dat je de rest moet gaan verwaarlozen! Ik hou jullie op de hoogte over mijn avonturen op de bibberplaat.

High five for strong women – the ones with style, and brains!

LL

P.S.: Dedicated to Shani – a classic example of a strong woman.

Hollow.

22 dec

Ik weet niet eens hoe ik moet neerschrijven hoe ik me voel. Iets knaagt aan me. Mijn blasé gedrag stoort me. Een soort fatalisme blijft herhalen hoe ik niemand mag vertrouwen — en ik vind het niet eens erg. En tegelijkertijd is er dan dat rationalisme dat zegt dat ik fout bezig ben. Dat ik cirkeltjes ren. Dat ik niet vooruit ga geraken zolang ik me niet opener opstel. Ik besef dat ik een muur van gewapend beton heb opgetrokken tegenover alle mannen die er ook maar aan denken me aan te spreken. Niet zozeer omdat ik nog niet over de Ex ben, en ook niet omwille van andere (misgelopen) avontuurtjes. Die kerels kunnen me niet echt schelen — het is tenslotte alleen de Ex die me compleet verknipt heeft, die anderen betekenden niks. Het is alleen… zij schijnen telkens weer mijn cynische wereldbeeld te bevestigen. Dat stereotiepe beeld van ofwel de gladde loverboy ofwel de domme naïeveling zonder niveau. Ofwel het uiterst banale type: meneertje doorsnee. Buiten die drie types lijkt niks mijn pad te kruisen. Het wantrouwen in me wordt sterker en sterker en he feit dat ik dat ik me dat niet eens langer aantrek jaagt me angst aan. Soms besluipt me de twijfel: wat als ik voor altijd zo blijf? Wat als ik alleen eindig, enkel en alleen omdat ik zo kapot ben gemaakt dat het onmogelijk voor me is geworden ooit nog bij iemand te zijn?
Iedereen zegt me dat ik het tijd moet geven. En dat klopt voor velen. Maar bij mij lijkt het juist andersom te gaan: hoe langer ik me als vrijgezel onder de mensen begeef, hoe meer ik word teleurgesteld. Tot het je na een tijdje niets meer doet en je gevoelloos wordt voor alle heisa en onnodige drama die de gemiddelde vent met zich meebrengt. Resultaat: je lijkt een beetje leeg vanbinnen. Alsof alles je gestolen kan worden. En dat vind ik eng; want er is niks zo angstaanjagend dan bedenken dat het zo gaat zijn voor de rest van je leven. Gevoelloos, eenzaam… en gesetteld eindigen voor de gemakkelijkheid.

Niet dat ik het niet perfect red op m’n eentje. Ik ben gelukkig, laat dat duidelijk zijn. Voor mijn part doe ik er nog een jaartje vrijgezellenleven bij; ik amuseer me rot en dat mag nog wel eventjes zo doorgaan. Nu meteen hoeft-ie niet te passeren, maar desondanks stel ik me de vraag: wanneer komt nu eens die man voorbij die me weer hoop geeft? Ik ben bang dat de enige die me wat hoop had gegeven onbereikbaar is. Wat me nog harder in m’n schulp doet kruipen. Ik heb het gevoel dat ik die goddelijke interventie die je maar één enkele keer in je leven meemaakt naar de kloten heb geholpen. Dus als die zich binnen een decennium ofzo geen tweede keer heeft voorgedaan… 27 katten kopen, dan maar? Of we kunnen nog steeds settelen voor Mister Plain. Ik ben 22, tijd genoeg om te beslissen hoe ik m’n leven ga doorbrengen. Of om te hopen op…

Ach, wat zeur ik! Ik mag niet klagen. (En zo racen mijn gedachten dus telkens heen en weer. ‘t Is vermoeiend. Misschien heb ik wel borderline ofzo.)

LL

I wish I never knew you… blissfully ignorant.

7 dec

Mijn god. Ik wist dat het leven oneerlijk was, maar dit wordt me net iets te ridicuul. Het ergste is dat ik niet weet tegen wie ik mijn scheldtirade moet afsteken; dus roep ik maar tegen mijn plafond. En schrijf ik op m’n blog. Ik wil Stephanie niet lastigvallen; die heeft haar slaap ongetwijfeld nodig voor haar stage morgen.

Geachte Plafond, liefste Blog,

Zoals je al weet, was ik na Calpe volledig bereid een tijdje alleen te blijven. Ik was in het reine met mezelf. Oké, da’s gedeeltelijk gelogen: wanneer ik te veel zoop begon ik weer om de Ex te janken. Maar dat viel minder en minder voor, en ik dacht echt dat ik eindelijk klaar was om alles achter me te laten. Klaar voor eender wat: kwam er een leuke kerel langs, fine, kwam er geen leuke kerel langs: minstens zo goed. Mezelf blijven focussen op m’n mislukte liefdesleven had toch geen zin. Er is immers meer aan het leven dan mannen en daten. Een slim meisje zoals ik moest dat toch begrijpen?

Uiteraard, zei ik tegen mezelf, en ik vloog weer naar huis. Gebruind en zelfverzekerd begon ik aan een nieuw hoofdstuk in m’n leven. Lauren, de sterke, zelfverzekerde, promiscue dame. Dat hoofdstuk heeft zo ongeveer een week geduurd. Door een of andere goddelijke interventie, kwam Mr. Perfect in mijn leven aangewandeld. Ik had me nochtans allang neergelegd bij het idee dat ik nooit iemand ging vinden die zo hard op me leek. Ik was compleet uit het lood geslagen — nu soms nog, wanneer hij me voor de zoveelste keer de woorden uit de mond neemt bijvoorbeeld. Het had de plot van een romantische film kunnen zijn, maar alles draaide (helemaal Lauren Leigh-stijl) uit op een tragikomedie.
Het ironische aan die van de pot gerukte mongool (vergeef me m’n vloeken, ik kan het niet laten) is dat, hoewel ie 99% met mij overeenstemt, die ene procent nogal moeilijk doet. Want dezelfde goddelijke entiteit die mij deze kerel m’n pad liet kruisen, vond het evenwel niet nodig hem een aantal cruciale eigenschappen (zoals loyaliteit, oprechtheid, bescheidenheid,…) mee te geven. Resultaat: Lauren nog verder van huis. Want in plaats van janken om de Ex, jankt ze nu om het feit dat ze elke vent in haar leven aan het vergelijken is met Mr. Perfect, wetende dat Mr. Perfect bijlange zo perfect niet is, en wetende dat desondanks nog steeds niemand aan hem kan tippen. Ik ga dus eenzaam en alleen sterven: want tenzij ik iemand vind die diezelfde 99% bezit, plus de nodige loyaliteit en oprechtheid, ga ik alles en iedereen blijven afkraken. Klinkt melodramatisch; maar momenteel ben ik er oprecht van overtuigd dat, als ik al ooit met iemand eindig, ik me dan gewoon gesetteld heb voor the next best thing.

En erger: ik haat hem zo. Ik vind het vreselijk hoe hij op Facebook, net wanneer ik een antwoord in gedachten heb, blijkbaar vijf minuten eerder al hetzelfde antwoord gepost heeft. Ik haat het wanneer hij grapjes die ik al maanden op zak heb, eerst publiceert en met alle eer gaat strijken. Ik veracht hoe we in al dezelfde dingen geïnteresseerd zijn. Ik spuw op het feit dat hij, ondanks een nerd eersteklas te zijn, er helemaal uitziet als mijn type kerel. De snoodaard gebruikt verdomme correcte spelling en grammatica. Dat verstopt hij gewoon achter het lelijkste macho-masker ooit. En wat me nog het meeste ergert: hoe hij al die fantastische seutige eigenschappen teniet doet door de meest ongelooflijke eikel te zijn die ik ooit gekend heb, en door zich enkel bezig te houden met de meest ordinaire, domste troela’s uit de regio. Want net zoals ik, nota bene, omringt hij zich het liefst met dat type van het andere geslacht dat hij het makkelijkst onder de duim kan houden. Dat soort dat je kan uitlachen zonder dat ze het doorhebben. Zo voedt hij zijn zelfvertrouwen. Maar tegelijkertijd maakt niks je zo cynisch dan de constante confrontatie met de stupiditeit van zulk een banale omgeving. En datzelfde cynisme zorgt ervoor dat meisjes zoals ik geen kans krijgen. Want de ware liefde heeft voor zo iemand afgedaan.

Ik mag niet eens klagen. Ik ben net hetzelfde. Want wat voor milieu omringt me? Bezette mannen met een gemiddeld IQ lager dan 100 die het nodig vinden me lastig te vallen met clichéuitspraken en die m’n voornaam verwarren met ‘Tijger’. Serieus, ik ken er een heleboel die me zo in hun gsm hebben opgeslagen. Dat maakt het voor mij lekker makkelijk om steen en been te klagen over “de mannen van tegenwoordig”. Ik heb dan tenminste een zekerheid in mijn leven: mijn pessimisme.

En zo is hij: een misogynist eersteklas. Ik een mannenhater. Beiden misantropen. Zonde dat zijn cynisme dieper geworteld zit dan het mijne. Dus voeren we nu maar koude oorlog; goed genoeg wetende dat we twee van een soort zijn.

En ik weet dat het nooit goed gaat aflopen en het is niet eerlijk. Ik blijf erbij.

LL

The Chick Code Part II

14 okt

Het langverwachte tweede deel van The Legen-wait for it-dary Chick Code is er! Gegadigden kunnen steeds bovenaan de Chick Codepagina erop naslaan. Daar vind je alle regels terug.

18. It is a Chick’s duty to know the lyrics to ‘I will survive’ by heart and sing along with it as loud as she can whenever the song is played. Any time, anywhere. No exceptions.
19. When hanging with her Bro’s, a Chick shall settle for beer. A Chick cannot expect straight Bro’s to accompany her in the drinking of girly cocktails. Especially when the beverage contains an umbrella or other feminine decorations (curly straws, flowers, fluorescent stirrers shaped like palmtrees…), as this is prohibited by the Bro Code.
20. A Chick is obligated to own at least one credit card. The Chick Code does not prescribe how, when and even IF the Chick uses it, but owning the card is of the essence.
21. Shoes are always an excuse. For anything.
22. Knocked up Chicks shall not bother their fellow Chicks with boring, disgusting or irrelevant details of their pregnancy. Ever. Exception: if the fellow Chick willingly asks about the pregnancy. Polite, feigned inquiries will be answered by a simple, courteous “fine”.
23. Bro’s in uniform shall always be considered attractive.
24. Bartenders shall often be considered attractive, but rarely considered to be trustworthy.
25. Any Chick trying to set up a co-Chick with a blind date will always be sentenced to death by decapitation. Exception: if the blind date is extremely hot, rich or hot. Or rich.
26. There is no acceptable excuse for owning a chihuahua, as ownership of this vile creature completely disgraces the Chick race.
27. Pets aren’t meant to be put in handbags or strollers of any kind. If the pet can’t walk, it’s barely considered an actual animal. According to the evolution theory, this ‘thing’ obviously wasn’t meant to survive.
28. Chicks shall not point and laugh if their fellow Chick trips or falls over for some bizarre reason. Exception: when it’s really, really funny.
29. Sneakers and skirts don’t match. Exception: NONE.
30. Leggings or pantyhoses and hotpants don’t match. If your legs are too fat or ugly, simply stay away from shorts. Or short skirts, for that matter.
31. Leggings are a type of underwear. They do not count as actual pants. Chicks who ignore this rule are considered the female version of a douchebag.

Vrouwen en hun checklistneurose.

13 okt

Het standaardplot van de romantische film bevat doorgaans een protagoniste met een checklistneurose die, hoe kan het ook anders, een lijst heeft gemaakt van haar ideale man. En hoewel ik destijds Shiny Shani enorm heb uitgelachen met haar lijst, heb ik haar me ook een lijstje laten opstellen nadat de Douchebag me geditched had. Wat ik daarin plechtig aan mezelf beloofde? Het volgende:

Ik, Kelly Vermissen, verbind mij ertoe niet meer de, bij mijn weten, foute mannen uit te kiezen. Ik heb overduidelijk een zwak voor mannen met moedercomplexen en gebrek aan initiatief. Ik ga dan ook vanaf nu op zoek naar een man die zelf initiatief neemt. Mannen die dit niet doen, krijgen niet langer mijn aandacht. Ook zal ik geen man meer nemen uit een commercieel beroep wegens te groot risico op komedie.

De hilariteit! Oké, de neiging om naar moederskindjes te grijpen hebben ik ondertussen van me afgeschud. Al die andere zaken? Hell no. Still the wrong guy. Still the wrong profession. Ik heb mijn slechte gewoonte liefhebbend “het horecacomplex” gedoopt. No offence, guys. Het blijft een nobel beroep, maar zoals m’n contract zegt: groot risico op komedie (lees: die kerels liegen me iets te vlot.)

De rest van het “contract” heeft Shani aangevuld met een heuse checklist.

Eisen voor volgende kerel

    • IK moet er ook stapelzot van staan   (Dat was blijkbaar niet evident ten tijde van de DB.)
    • Geen commercieel beroep   (HAHAHAHA!)
    • Geen moedercomplexen   (Check)
    • Initiatief   (Failed.)
    • Mij begrijpen   (Denk ik wel… vreemd genoeg.)
    • Begrip voor mijn rariteiten   (Again, vreemd genoeg.)
    • Kan mij doen lachen (!)   (Check)
    • Knap en aangetrokken tot hem   (CHECK yeah.)
    • Gemeenschappelijke interesses   (Creepily, yes.)
    • Interesse in mij   (En die hoeft niet eens oprecht te zijn. Ha! Ik stik. Seriously.)
    • +1m80  (Jep.)
    • Moet mij aanbidden   (Le fail.)
    • Familieman   (Euhm. Not sure.)
    • Goed in bed en zacht   (Wou ik echt zacht? Meh, seems unlikely.)
    • Goed kussen   (A girl can only dream.)
    • Intelligent   (Check. Voor zover een man intelligent kan zijn.)
    • Liefst minstens 2j ouder, anders volwassen voor de leeftijd   (Check-o.)
    • Complimentjes geven   (Le massive fail! En ik doe nog zo mijn best. Sjeesh.)
    • Niet gierig   (Honestly? Can’t tell… suppose not.)
    • Niet opdringerig   (Niet opdringerig genoeg.)
    • Beetje jaloers   (Is me al opgevallen. I love it.)
    • Ego niet in de weg, mij liever zien dan zichzelf   (En weeral komt de witte wijn haast door m’n neus van het lachen.)
    • Moet er voor mij zijn   (?)

Ik haat checklists. Ik vind het voorbarig, irrealistisch en vooral: neurotisch. Als er één type vrouw is waarmee ik niet geassocieerd wil worden, dan is het wel dat aanhankelijke soort dat alles in het werk stelt om haar droomprins te vinden en daarmee zichzelf in een eindeloze boel drama verliest (ik besef de ironie van deze uitspraak, dank je). Nee, ik wil geen Carrie Bradshaw zijn. Hoewel ik al even overanalytisch ben en ook de drang heb alles op te schrijven, ben ik geen zeurend anorectisch kreng dat niet weet wat ze wil. Desondanks heb ik een lijst aangetroffen op mijn harde schijf die ik blijkbaar zelf heb opgesteld. Overduidelijk minder gedetailleerd dan Shani’s versie, but it will do. Ik weet niet wat me bezielde, maar die ziet er zo uit:

  • Groot (1m83)
  • Mooi gebouwd
  • Knap
  • Grappig
  • Hoge aaibaarheidsfactor  (I love nerds).
  • Slim
  • Hoek af/vijs los
  • Moet mijn absurditeit begrijpen
  • Mag geen dt-fouten maken
  • Moet mij verdedigen en beschermen (niet in z’n schulp kruipen)
  • Eerlijk
  • Moet mij betrekken bij zijn leven
  • Geen mama’s kindje
  • Zelfzeker maar niet arrogant

Blijkbaar zat Shani er dus niet ver naast. Wat wel lachwekkend is, is dat de helft van deze lijst amper van toepassing is op de kerels die ik uiteindelijk wil daten. Alleen de grootte, daar ben ik, in tegenstelling tot vroeger, enorm streng in geworden. Ik val, na al die jaren, niet meer op onderdeurtjes. Bizarro. Misschien ben ik dan toch een neurotische Carrie Bradshaw. Achja, heb ik dan toch lekker de schoenen.

LL

Blaffende honden bijten niet.

18 jul

Het heeft iets hilarisch; hoe sommige jongens zich proberen te profileren als Don Juan en kregelig worden wanneer ze merken dat er eens met hun voeten gespeeld wordt, voor de verandering. Zo’n kerel verandert dan meteen in meneer pastoor, deugdigheid predikend en duchtig met de vinger naar de ‘schandelijke vrouw’ wijzend. Hoer van Babylon! Wat denk je wel! Premaritale coïtus is enkel en alleen een mannelijk voorrecht, niet iets waar de vrouw naar streeft, maar enkel ontvangt wanneer haar aanbidder het gepast ziet. De juffer moet een toonbeeld van kuisheid en bescheidenheid blijven. Tenzij ze achter zijn derrière holt, dan mag ze zo geil staan als ne soepselder.

Want ondanks we in de 21e eeuw leven, is een vrouw die openlijk om seks vraagt not done. Zelfs een dronken verzetje krijg je als meisje à la minute op je conto, ook al doen mannen dat zo vaak. Het zit gewoon zo: wanneer mannen het gevoel krijgen dat jij ze niet adoreert, worden ze wel erg boos. Een man is nogal snel op de teentjes getrapt op dat vlak. Zij willen namelijk de veroveraar zijn, en niet de verovering. Slaag je erin een kerel te versieren voor iets anders dan een serieuze relatie; dan heb je ze pas goed bij hun kloten: alles wat nog zeker was in hun machowereldje stort dan in als mijn grootmoeders mislukte appelcake. En let wel: de kloten zijn het epicentrum van het mannelijke ego. Wil je ze kraken; moet je ze daar raken.

Mijn advies aan de Gekrenkte Man: get over it. Misogynisten zijn niet sexy. Ons meisjes overkomt het zo vaak — gun ons ook eens een pleziertje. Nu weet je eens hoe dat voelt.

On a happier note: de weergoden hier in België zijn volgens mij officieel mentaal gehandicapt. Gelukkig had ik nog een kortingsbonnetje van Local om onder de zonnebank te kruipen. Mijn Spaans kleurtje mag er immers niet af!

LL

Chivalry is dead.

22 jun

Ik ga m’n eigen ruiten inslaan en eventjes een geweldig riskante veralgemening doordrijven: mannen zijn klootzakken. En dat bedoel ik op de minst cynische, verbitterde toon mogelijk, laat dat duidelijk zijn. Ik ben niet boos, of gekwetst. Ik ben alleen verbaasd. Vebouwereerd door het feit dat de gemiddelde vent die ik tegen het lijf loop, me nog steeds weet in te wijden in ongekende niveaus van egoïsme, bedrog en algehele lompigheid. Ik die dacht dat ik het onderhand zoal wel gezien had — bij uitzondering van fysiek geweld, gelukkig maar.

Nee, er is mij persoonlijk niks overkomen: ik heb wijselijk een periode van rust ingelast na de laatste teleurstellingen (en die zeldzame momenten zonder drama doen me goed). Er zijn enkel weer een aantal mannen uit mijn directe omgeving door de mand gevallen — althans, toch waarvan IK het weet, hun vriendin, daar kan ik weinig over zeggen. Luister goed: vrijgezelle mannen kunnen vrouwen ook enorm in het ootje nemen, maar dat zijn gewoonweg players, ergernissen, tegenslagen die een meisje voor lief moet nemen totdat ze eens de juiste vent ontmoet. Frustrerend, op z’n minst, maar na een tijdje weer geschiedenis. Die exemplaren die hun vriendin of vrouw bedriegen, beliegen, en ja, dat zelfs wanneer er kinderen aan te pas komen? Laat ik het zo stellen: ik wist dat sommige mannen eikels waren, maar de moeder van je kinderen proberen te bedriegen terwijl de hechtingen van de knip er nog niet uit zijn? Dan ben je gewoon harteloos. Hoe werkt dat in zo’n lul zijn hoofd? “Oh, wauw, een baby. Prachtig kontje op die verpleegster daar.” Verdomme toch, ik krijg er kop noch staart aan. Dat is gewoonweg lef hebben.

Hoe wrang dit ook mag klinken: ik begin stilletjesaan te geloven dat de jongens van mijn generatie — ik zeg bewust jóngens — onmogelijk zijn. Ik hoop dat ze ooit nog het tegendeel bewijzen, maar momenteel bots ik op geen enkele oprechte kerel meer. Oké, toegegeven een mens mag niet te snel veralgemenen, but I’d love to see you prove me wrong. Nee, echt, op dit vlak heb ik graag ongelijk.

LL

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

%d bloggers like this: