M’n hart sloeg een slag over. Ik verwachtte misselijkheid omdat mijn maag altijd de protestactie inleidt op zo’n moment, maar veel meer dan een wee gevoel bracht ze niet teweeg. Onwennig morrelde ik wat aan m’n gsm. Ik kon niemand wakker bellen op dit onzalige uur, dus ook Stephanie niet. Ik schrok van mezelf en heb de trap naar beneden genomen, richting barkast. Op een of andere manier had ik mijn hand op de sleutel van de barkast toen ik besefte dat die “reddingsactie” de laatste paar keren belachelijk misgelopen was — de rum was toen niet lang in m’n maag gebleven en brandde haast een gat in m’n slokdarm. Bah. Meteen nadat ik me van de barkast afwendde kwam ook het besef: dit is zo erg niet. Waarom zou ik drinken om me leeg te voelen? Ik voelde me nu al onverwachts leeg. Had meer drama verwacht. Mijn ogen bleven droog. De regen tokkelde hard op de koepel van de veranda. Ik keek naar boven en wist, ondanks het dikke wolkendek, dat er daarboven ergens een volle maan schuilde en moest glimlachen. Het kwam eigenlijk allemaal mooi uit. Mr. Perfect heeft, zoals gedacht, ook perfecte timing. De setting in ons verhaal was spot on. Volle maan, onguur weer… en de heldin van het verhaal was net iemand nieuw aan het leren kennen. Iemand die ze geen eerlijke kans had gegeven tot hiertoe omdat ze Mr. Perfect niet zo goed kon loslaten.
“Wat flik je me nu?” articuleerde ik naar de wolkenmassa boven de lichtkoepel. Ik had het tegen dezelfde maan waartegen ik maanden geleden gebruld en getierd had toen ik het beu werd van op Mr. Perfects besluit te zitten wachten. Roepen ging dit keer niet, iedereen was thuis en sliep. Ik hield me stil en sloeg mezelf voor m’n hoofd met een kussen uit de zetel. Misschien sloeg ik er wel wat verstand in. Dan werd ik weer rustig en voelde mezelf niet langer een melodramatische hoofdrolspeelster à la Scarlette O’Hara… ik voelde me eerder een Bridget Jones. M’n haar in de war, in m’n geruite flanellen nachtpon, alleen in de veranda van haar ouders, met een verwilderde grijns om haar lippen. Het had iets komisch. Vervolgens vormde ik geluidloos de woorden: “Ik weet het al.” Als bij wonder kreeg ik een openbaring. Alles werd zo duidelijk. De maan had mijn wensen verhoord. Zonder dat ik ze uitsprak, dwaalden de zinnen door m’n hoofd: “Je mag gelukkig zijn nu. Het hoofdstuk is afgesloten. Het Mr. Perfect personage in jouw liefdesverhaal geschrapt. Hij is weg. Weg zodat jij eindelijk kan verder gaan met je leven. Weg zodat jij jezelf weer openstelt voor anderen. Weg zodat jij eindelijk weer gelukkig kan worden. Weg zodat je niet meer constant aan hem hoeft te denken en al zijn doen en laten hoeft te zitten analyseren. Weg valse hoop. Die nieuwe vent in je leven – of de eventuele kerels na hem, krijgen vanaf nu weer echt potentieel. Want je gaat niet meer op Mr. Perfect wachten. Wat een opluchting! Wat een geschenk, die oprechte kans op geluk!”
Ik zag in dat mijn gebeden verhoord waren. Ik zou weer gelukkig worden — alleen niet met hem. Hoewel hij bizar genoeg het dichtst mijn ultieme soulmate benaderde, zelfs nu nog (hij stal zonet weer telepathisch een van mijn geplande reacties op Facebook. Ik had sneller moeten zijn). But he was not my story. En net wanneer m’n hersens dat concludeerden, stopte de regen. Alle haartjes op mijn lijf gingen rechtop staan. Het was onwerkelijk. Het werd stil daarboven, alsof ze me gelijk gaven. Een echt sleutelmoment in een liefdesverhaal. Het kwam zo uit de film — net zoals onze ontmoeting, for that matter. Maar ik was niet droevig. Ik voelde me sereen.
Toch schonk ik een glas wijn uit, met het voornemen met een halve slaappil stilletjes te gaan slapen. Ik deletete wat dingen van hem uit m’n gsm, veranderde wat zaken op de computer zodat hij volledig uit mijn virtuele leven verdween, en ging toen met een glas wijn in de hand en een pincet in de andere, mijn wenkbrauwen epileren. Het werkte therapeutisch. Met gedachten op nul plukte ik wat verwilderde haartjes uit tot ik vond dat de vorm weer mooi was. Een half slaappilletje uit de badkamerkast, wat slokken wijn, en bed in. Nog snel een sms’je naar die nieuwe vent, die al zolang op m’n antwoord zat te wachten dat hij al was gaan slapen.
De pillen werken niet zo snel. Dus een blogbericht kan er zeker nog af. Ik voel me opgelaten. Wil slapen om dit af te kunnen ronden. Maar ben niet droevig. En dat voelt goed. God, wanneer ik dit schreef begon in stereomood.com de cover van Somebody That I Used To Know door Walk off the Earth te spelen. Dit verhaal is akelig perfect. Ik glimlach constant terwijl ik vanbinnen in m’n hart melancholische tranen huil. De meest incongruente vorm van lichaamstaal ooit. Het komt eng over, zoals een abstract schilderij. Maar die verborgen tranen blijven niet lang. Het is hier net zoals bij de Ex: loslaten. Je hield van een idee, niet van een persoon. Momenteel heb ik vrede gesloten met Mr. Perfect. Tenslotte zitten we ondanks alles nog steeds op een lijn. Alleen waren de omstandigheden niet ideaal. Zonde om dat verloren te laten gaan. We zullen altijd op een bizarre manier verbonden zijn.
The alcohol and sleeping pill are kicking in… I’m finally tired.
LL
Tags:Bridget Jones, gebed, lichaamstaal, liefde, loslaten, maag, mannen, Mr. Checklist, Mr. Perfect, Stephanie, sterke vrouw, verleden, verwerken
Dit zijn de statistieken van 2011, opgesteld door WordPress in een speciale pagina! Mooie bal, ik ben enorm blij dat ik zoveel bezoekers heb mogen entertainen het afgelopen jaar. Hopelijk vergeten jullie niet van mijn blog te liken op Facebook en jullie te abonneren op de nieuwsbrief. Check gewoon de links aan de rechterkant van de pagina. Geen spam, beloofd!
Mensen schijnen nog steeds niet te begrijpen dat, wanneer je iemand met vertrouwensproblemen voor je hebt, het ergste wat je kan doen is te gaan neuzen in diens privé-zaken in een poging hen sneller te doen openbloeien. Hoe meer je pusht, hoe erger je het maakt. Sommige mensen zijn nu eenmaal gesloten van nature en hebben meer behoefte aan personal space dan een ander. Wanneer die dan het gevoel krijgen dat deze ruimte geïnvadeerd wordt zonder hun vooraf gegeven toestemming, krijg je brokken. Ik begrijp niet waarom het zo moeilijk is die privacy te respecteren. “Maar Lauren, jij hebt toch een blog?” kan je hier aanvoeren… Allemaal goed en wel, maar ik bepaal zélf wat ik op die blog zet. Wees gerust: ik post niets dat niemand mag weten. Dat is geen uitnodiging om heel mijn privé-leven te komen uitpluizen. Ik wil tenminste de controle behouden over wat ik deel, en wat ik niet deel.
Oh crap. Terwijl ik mijn vorige post nog eens nalees kan ik het niet helpen te bedenken dat ik wel erg naïef was in mijn bevindingen over de planeten en hun relatie tot de mannelijke hersenen/geslachtsdelen (oké, ‘t zijn eigenlijk twee dezelfde zaken). Want als ik toen al vond dat er iets mis was in de kosmos, heeft er nu wel een heuse supernova plaatsgevonden ofzo. Een opsomming van de feiten:
Wat lang geleden! Tijd voor the headlines van wat er in m’n leven gaande is de laatste tijd.
Recente reacties