Processing.

9 jan

M’n hart sloeg een slag over. Ik verwachtte misselijkheid omdat mijn maag altijd de protestactie inleidt op zo’n moment, maar veel meer dan een wee gevoel bracht ze niet teweeg. Onwennig morrelde ik wat aan m’n gsm. Ik kon niemand wakker bellen op dit onzalige uur, dus ook Stephanie niet. Ik schrok van mezelf en heb de trap naar beneden genomen, richting barkast. Op een of andere manier had ik mijn hand op de sleutel van de barkast toen ik besefte dat die “reddingsactie” de laatste paar keren belachelijk misgelopen was — de rum was toen niet lang in m’n maag gebleven en brandde haast een gat in m’n slokdarm. Bah. Meteen nadat ik me van de barkast afwendde kwam ook het besef: dit is zo erg niet. Waarom zou ik drinken om me leeg te voelen? Ik voelde me nu al onverwachts leeg. Had meer drama verwacht. Mijn ogen bleven droog. De regen tokkelde hard op de koepel van de veranda. Ik keek naar boven en wist, ondanks het dikke wolkendek, dat er daarboven ergens een volle maan schuilde en moest glimlachen. Het kwam eigenlijk allemaal mooi uit. Mr. Perfect heeft, zoals gedacht, ook perfecte timing. De setting in ons verhaal was spot on. Volle maan, onguur weer… en de heldin van het verhaal was net iemand nieuw aan het leren kennen. Iemand die ze geen eerlijke kans had gegeven tot hiertoe omdat ze Mr. Perfect niet zo goed kon loslaten.
“Wat flik je me nu?” articuleerde ik naar de wolkenmassa boven de lichtkoepel. Ik had het tegen dezelfde maan waartegen ik maanden geleden gebruld en getierd had toen ik het beu werd van op Mr. Perfects besluit te zitten wachten.  Roepen ging dit keer niet, iedereen was thuis en sliep. Ik hield me stil en sloeg mezelf voor m’n hoofd met een kussen uit de zetel. Misschien sloeg ik er wel wat verstand in. Dan werd ik weer rustig en voelde mezelf niet langer een melodramatische hoofdrolspeelster à la Scarlette O’Hara… ik voelde me eerder een Bridget Jones. M’n haar in de war, in m’n geruite flanellen nachtpon, alleen in de veranda van haar ouders, met een verwilderde grijns om haar lippen. Het had iets komisch. Vervolgens vormde ik geluidloos de woorden: “Ik weet het al.” Als bij wonder kreeg ik een openbaring. Alles werd zo duidelijk. De maan had mijn wensen verhoord. Zonder dat ik ze uitsprak, dwaalden de zinnen door m’n hoofd: “Je mag gelukkig zijn nu. Het hoofdstuk is afgesloten. Het Mr. Perfect personage in jouw liefdesverhaal geschrapt. Hij is weg. Weg zodat jij eindelijk kan verder gaan met je leven. Weg zodat jij jezelf weer openstelt voor anderen. Weg zodat jij eindelijk weer gelukkig kan worden. Weg zodat je niet meer constant aan hem hoeft te denken en al zijn doen en laten hoeft te zitten analyseren. Weg valse hoop. Die nieuwe vent in je leven – of de eventuele kerels na hem, krijgen vanaf nu weer echt potentieel. Want je gaat niet meer op Mr. Perfect wachten. Wat een opluchting! Wat een geschenk, die oprechte kans op geluk!”
Ik zag in dat mijn gebeden verhoord waren. Ik zou weer gelukkig worden — alleen niet met hem. Hoewel hij bizar genoeg het dichtst mijn ultieme soulmate benaderde, zelfs nu nog (hij stal zonet weer telepathisch een van mijn geplande reacties op Facebook. Ik had sneller moeten zijn). But he was not my story. En net wanneer m’n hersens dat concludeerden, stopte de regen. Alle haartjes op mijn lijf gingen rechtop staan. Het was onwerkelijk. Het werd stil daarboven, alsof ze me gelijk gaven. Een echt sleutelmoment in een liefdesverhaal. Het kwam zo uit de film — net zoals onze ontmoeting, for that matter. Maar ik was niet droevig. Ik voelde me sereen.

Toch schonk ik een glas wijn uit, met het voornemen met een halve slaappil stilletjes te gaan slapen. Ik deletete wat dingen van hem uit m’n gsm, veranderde wat zaken op de computer zodat hij volledig uit mijn virtuele leven verdween, en ging toen met een glas wijn in de hand en een pincet in de andere, mijn wenkbrauwen epileren. Het werkte therapeutisch. Met gedachten op nul plukte ik wat verwilderde haartjes uit tot ik vond dat de vorm weer mooi was. Een half slaappilletje uit de badkamerkast, wat slokken wijn, en bed in. Nog snel een sms’je naar die nieuwe vent, die al zolang op m’n antwoord zat te wachten dat hij al was gaan slapen.

De pillen werken niet zo snel. Dus een blogbericht kan er zeker nog af. Ik voel me opgelaten. Wil slapen om dit af te kunnen ronden. Maar ben niet droevig. En dat voelt goed. God, wanneer ik dit schreef begon in stereomood.com de cover van Somebody That I Used To Know door Walk off the Earth te spelen. Dit verhaal is akelig perfect. Ik glimlach constant terwijl ik vanbinnen in m’n hart melancholische tranen huil. De meest incongruente vorm van lichaamstaal ooit. Het komt eng over, zoals een abstract schilderij. Maar die verborgen tranen blijven niet lang. Het is hier net zoals bij de Ex: loslaten. Je hield van een idee, niet van een persoon. Momenteel heb ik vrede gesloten met Mr. Perfect. Tenslotte zitten we ondanks alles nog steeds op een lijn. Alleen waren de omstandigheden niet ideaal. Zonde om dat verloren te laten gaan. We zullen altijd op een bizarre manier verbonden zijn.

The alcohol and sleeping pill are kicking in… I’m finally tired.

LL

Tags:, , , , , , , , , , , ,

This was 2011.

3 jan

Dit zijn de statistieken van 2011, opgesteld door WordPress in een speciale pagina! Mooie bal, ik ben enorm blij dat ik zoveel bezoekers heb mogen entertainen het afgelopen jaar. Hopelijk vergeten jullie niet van mijn blog te liken op Facebook en jullie te abonneren op de nieuwsbrief. Check gewoon de links aan de rechterkant van de pagina. Geen spam, beloofd!

Here’s an excerpt:

The concert hall at the Syndey Opera House holds 2,700 people. This blog was viewed about 10.000 times in 2011. If it were a concert at Sydney Opera House, it would take about 4 sold-out performances for that many people to see it. Click here to see the complete report.

Gewoon op de link hierboven klikken als je meer wil weten!

Love all of you,
LL

Tags:, ,

Why I come alive in the nighttime

29 dec

Nacht > dag. De redenen waarom:

  1. Because nighttime = partytime!
  2. Omdat het dan donker is
  3. En alles ziet er beter uit in het donker, want je ziet minder
  4. Dus ook ik zie er beter uit
  5. Wat bespaart op make-up
  6. En dat geld kan ik dan spenderen aan de feestjes vermeld in nummer 1 (win-winsituatie)
  7. Wat dan weer enorm positief is voor mijn algehele gemoedstoestand
  8. Bovendien kan je soms sterren zien
  9. Of alleszins toch de maan
  10. Daarbij gebeuren de spannendste dingen vaker ‘s nachts
  11. Zoals stiekeme seks
  12. Alcoholische avonturen
  13. Verrassende verhalen die het navertellen waard zijn
  14. En je bent, als je tenminste niet uit feesten bent, zo heerlijk alleen op de wereld
  15. Want ik ben graag kluizenaar. Soms.
  16. Tenslotte: dürüm. Gewoon dürüm.

Remember: we’ll never be as young as we are tonight.

LL

Tags:, , , , , ,

Trust issues.

24 dec

Mensen schijnen nog steeds niet te begrijpen dat, wanneer je iemand met vertrouwensproblemen voor je hebt, het ergste wat je kan doen is te gaan neuzen in diens privé-zaken in een poging hen sneller te doen openbloeien. Hoe meer je pusht, hoe erger je het maakt. Sommige mensen zijn nu eenmaal gesloten van nature en hebben meer behoefte aan personal space dan een ander. Wanneer die dan het gevoel krijgen dat deze ruimte geïnvadeerd wordt zonder hun vooraf gegeven toestemming, krijg je brokken. Ik begrijp niet waarom het zo moeilijk is die privacy te respecteren. “Maar Lauren, jij hebt toch een blog?” kan je hier aanvoeren… Allemaal goed en wel, maar ik bepaal zélf wat ik op die blog zet. Wees gerust: ik post niets dat niemand mag weten. Dat is geen uitnodiging om heel mijn privé-leven te komen uitpluizen. Ik wil tenminste de controle behouden over wat ik deel, en wat ik niet deel.

Nu kan je ook argumenteren dat privacy een illusie is. Denk Facebook, Twitter, Google Streetview. Goed en wel, maar toch voel ik me veilig bij het idee dat ik daar een paswoord op kan smijten en toch op z’n minst beperkingen kan zetten op de openbaarheid van mijn profielen. Ik herhaal: wat ik KIES te delen is mijn beslissing. Als dat me ooit achtervolgt is het tenminste mijn eigen schuld geweest. Wens ik een semi-pornografische foto op het internet te zetten? Tja, dan moet ik daar maar de gevolgen van dragen. Scheld ik iemand uit op mijn blog en komt die persoon daar achter? Wie z’n gat brandt moet op de blaren zitten. Dat zijn de risico’s die ik neem, maar ik neem ze bewust. Niks jaagt me meer angst aan dan het idee de controle hierover te verliezen.

Wat doe je dan? Privacy-instellingen verstrengen. Wachtwoorden aanpassen. Méér zaken gaan beveiligen met wachtwoorden. Niet omdat ik zo’n belangrijke dingen te verbergen heb, maar omdat ik graag controle hou. Dat wil iedereen toch?

LL

Tags:, , , , , , , ,

Ho ho ho… Merry Christmas!

23 dec

Tags:,

Hollow.

22 dec

Ik weet niet eens hoe ik moet neerschrijven hoe ik me voel. Iets knaagt aan me. Mijn blasé gedrag stoort me. Een soort fatalisme blijft herhalen hoe ik niemand mag vertrouwen — en ik vind het niet eens erg. En tegelijkertijd is er dan dat rationalisme dat zegt dat ik fout bezig ben. Dat ik cirkeltjes ren. Dat ik niet vooruit ga geraken zolang ik me niet opener opstel. Ik besef dat ik een muur van gewapend beton heb opgetrokken tegenover alle mannen die er ook maar aan denken me aan te spreken. Niet zozeer omdat ik nog niet over de Ex ben, en ook niet omwille van andere (misgelopen) avontuurtjes. Die kerels kunnen me niet echt schelen — het is tenslotte alleen de Ex die me compleet verknipt heeft, die anderen betekenden niks. Het is alleen… zij schijnen telkens weer mijn cynische wereldbeeld te bevestigen. Dat stereotiepe beeld van ofwel de gladde loverboy ofwel de domme naïeveling zonder niveau. Ofwel het uiterst banale type: meneertje doorsnee. Buiten die drie types lijkt niks mijn pad te kruisen. Het wantrouwen in me wordt sterker en sterker en he feit dat ik dat ik me dat niet eens langer aantrek jaagt me angst aan. Soms besluipt me de twijfel: wat als ik voor altijd zo blijf? Wat als ik alleen eindig, enkel en alleen omdat ik zo kapot ben gemaakt dat het onmogelijk voor me is geworden ooit nog bij iemand te zijn?
Iedereen zegt me dat ik het tijd moet geven. En dat klopt voor velen. Maar bij mij lijkt het juist andersom te gaan: hoe langer ik me als vrijgezel onder de mensen begeef, hoe meer ik word teleurgesteld. Tot het je na een tijdje niets meer doet en je gevoelloos wordt voor alle heisa en onnodige drama die de gemiddelde vent met zich meebrengt. Resultaat: je lijkt een beetje leeg vanbinnen. Alsof alles je gestolen kan worden. En dat vind ik eng; want er is niks zo angstaanjagend dan bedenken dat het zo gaat zijn voor de rest van je leven. Gevoelloos, eenzaam… en gesetteld eindigen voor de gemakkelijkheid.

Niet dat ik het niet perfect red op m’n eentje. Ik ben gelukkig, laat dat duidelijk zijn. Voor mijn part doe ik er nog een jaartje vrijgezellenleven bij; ik amuseer me rot en dat mag nog wel eventjes zo doorgaan. Nu meteen hoeft-ie niet te passeren, maar desondanks stel ik me de vraag: wanneer komt nu eens die man voorbij die me weer hoop geeft? Ik ben bang dat de enige die me wat hoop had gegeven onbereikbaar is. Wat me nog harder in m’n schulp doet kruipen. Ik heb het gevoel dat ik die goddelijke interventie die je maar één enkele keer in je leven meemaakt naar de kloten heb geholpen. Dus als die zich binnen een decennium ofzo geen tweede keer heeft voorgedaan… 27 katten kopen, dan maar? Of we kunnen nog steeds settelen voor Mister Plain. Ik ben 22, tijd genoeg om te beslissen hoe ik m’n leven ga doorbrengen. Of om te hopen op…

Ach, wat zeur ik! Ik mag niet klagen. (En zo racen mijn gedachten dus telkens heen en weer. ‘t Is vermoeiend. Misschien heb ik wel borderline ofzo.)

LL

Tags:, , , , , , , , ,

God communicates with me through Facebook.

21 dec

Echt waar! Want toen ik voor de lol “manwhore” opzocht, kreeg ik dit:

NEE, ik heb deze pagina niet aangemaakt. Dat maakt het nog hilarischer: blijkbaar zijn er maar liefst 3.433 mensen me voor geweest. Nu nog de ballen hebben om hem echt te liken. MOEHAHAHAHA!

LL

Tags:, , ,

I wish I never knew you… blissfully ignorant.

7 dec

Mijn god. Ik wist dat het leven oneerlijk was, maar dit wordt me net iets te ridicuul. Het ergste is dat ik niet weet tegen wie ik mijn scheldtirade moet afsteken; dus roep ik maar tegen mijn plafond. En schrijf ik op m’n blog. Ik wil Stephanie niet lastigvallen; die heeft haar slaap ongetwijfeld nodig voor haar stage morgen.

Geachte Plafond, liefste Blog,

Zoals je al weet, was ik na Calpe volledig bereid een tijdje alleen te blijven. Ik was in het reine met mezelf. Oké, da’s gedeeltelijk gelogen: wanneer ik te veel zoop begon ik weer om de Ex te janken. Maar dat viel minder en minder voor, en ik dacht echt dat ik eindelijk klaar was om alles achter me te laten. Klaar voor eender wat: kwam er een leuke kerel langs, fine, kwam er geen leuke kerel langs: minstens zo goed. Mezelf blijven focussen op m’n mislukte liefdesleven had toch geen zin. Er is immers meer aan het leven dan mannen en daten. Een slim meisje zoals ik moest dat toch begrijpen?

Uiteraard, zei ik tegen mezelf, en ik vloog weer naar huis. Gebruind en zelfverzekerd begon ik aan een nieuw hoofdstuk in m’n leven. Lauren, de sterke, zelfverzekerde, promiscue dame. Dat hoofdstuk heeft zo ongeveer een week geduurd. Door een of andere goddelijke interventie, kwam Mr. Perfect in mijn leven aangewandeld. Ik had me nochtans allang neergelegd bij het idee dat ik nooit iemand ging vinden die zo hard op me leek. Ik was compleet uit het lood geslagen — nu soms nog, wanneer hij me voor de zoveelste keer de woorden uit de mond neemt bijvoorbeeld. Het had de plot van een romantische film kunnen zijn, maar alles draaide (helemaal Lauren Leigh-stijl) uit op een tragikomedie.
Het ironische aan die van de pot gerukte mongool (vergeef me m’n vloeken, ik kan het niet laten) is dat, hoewel ie 99% met mij overeenstemt, die ene procent nogal moeilijk doet. Want dezelfde goddelijke entiteit die mij deze kerel m’n pad liet kruisen, vond het evenwel niet nodig hem een aantal cruciale eigenschappen (zoals loyaliteit, oprechtheid, bescheidenheid,…) mee te geven. Resultaat: Lauren nog verder van huis. Want in plaats van janken om de Ex, jankt ze nu om het feit dat ze elke vent in haar leven aan het vergelijken is met Mr. Perfect, wetende dat Mr. Perfect bijlange zo perfect niet is, en wetende dat desondanks nog steeds niemand aan hem kan tippen. Ik ga dus eenzaam en alleen sterven: want tenzij ik iemand vind die diezelfde 99% bezit, plus de nodige loyaliteit en oprechtheid, ga ik alles en iedereen blijven afkraken. Klinkt melodramatisch; maar momenteel ben ik er oprecht van overtuigd dat, als ik al ooit met iemand eindig, ik me dan gewoon gesetteld heb voor the next best thing.

En erger: ik haat hem zo. Ik vind het vreselijk hoe hij op Facebook, net wanneer ik een antwoord in gedachten heb, blijkbaar vijf minuten eerder al hetzelfde antwoord gepost heeft. Ik haat het wanneer hij grapjes die ik al maanden op zak heb, eerst publiceert en met alle eer gaat strijken. Ik veracht hoe we in al dezelfde dingen geïnteresseerd zijn. Ik spuw op het feit dat hij, ondanks een nerd eersteklas te zijn, er helemaal uitziet als mijn type kerel. De snoodaard gebruikt verdomme correcte spelling en grammatica. Dat verstopt hij gewoon achter het lelijkste macho-masker ooit. En wat me nog het meeste ergert: hoe hij al die fantastische seutige eigenschappen teniet doet door de meest ongelooflijke eikel te zijn die ik ooit gekend heb, en door zich enkel bezig te houden met de meest ordinaire, domste troela’s uit de regio. Want net zoals ik, nota bene, omringt hij zich het liefst met dat type van het andere geslacht dat hij het makkelijkst onder de duim kan houden. Dat soort dat je kan uitlachen zonder dat ze het doorhebben. Zo voedt hij zijn zelfvertrouwen. Maar tegelijkertijd maakt niks je zo cynisch dan de constante confrontatie met de stupiditeit van zulk een banale omgeving. En datzelfde cynisme zorgt ervoor dat meisjes zoals ik geen kans krijgen. Want de ware liefde heeft voor zo iemand afgedaan.

Ik mag niet eens klagen. Ik ben net hetzelfde. Want wat voor milieu omringt me? Bezette mannen met een gemiddeld IQ lager dan 100 die het nodig vinden me lastig te vallen met clichéuitspraken en die m’n voornaam verwarren met ‘Tijger’. Serieus, ik ken er een heleboel die me zo in hun gsm hebben opgeslagen. Dat maakt het voor mij lekker makkelijk om steen en been te klagen over “de mannen van tegenwoordig”. Ik heb dan tenminste een zekerheid in mijn leven: mijn pessimisme.

En zo is hij: een misogynist eersteklas. Ik een mannenhater. Beiden misantropen. Zonde dat zijn cynisme dieper geworteld zit dan het mijne. Dus voeren we nu maar koude oorlog; goed genoeg wetende dat we twee van een soort zijn.

En ik weet dat het nooit goed gaat aflopen en het is niet eerlijk. Ik blijf erbij.

LL

Tags:, , , , , , , , , ,

Sleepless in Seattle, my ass!

22 nov

Oh crap. Terwijl ik mijn vorige post nog eens nalees kan ik het niet helpen te bedenken dat ik wel erg naïef was in mijn bevindingen over de planeten en hun relatie tot de mannelijke hersenen/geslachtsdelen (oké, ‘t zijn eigenlijk twee dezelfde zaken). Want als ik toen al vond dat er iets mis was in de kosmos, heeft er nu wel een heuse supernova plaatsgevonden ofzo. Een opsomming van de feiten:

  1. Het gratificatiesujet kon me maar niet met rust laten. Ik heb me zelfs boos moeten maken toen-ie plots verhaaltjes ging rondstrooien dat hij ooit meer voor me heeft betekend dat een ongelukkige misstap in mijn al even ongelukkige seksleven. Ondertussen denk ik wel dat hij de hint begrepen heeft.
  2. Een rozerood Lipsy-jurkje en wat hete rollers in je haar doen blijkbaar wonderen. Ik heb die nacht nog nooit zoveel aandacht gekregen. Met resultaat. (Obviously wel die rollers uitdoen vooraleer je vertrekt).
  3. Spijtig genoeg is die stoute uitspatting me wel fataal geworden, want…
  4. …het Mister Checklist-boeltje is dit weekend (verbazingwekkend lang na vervaldatum) ontploft. Nu de gemoederen bedaard zijn en het nefaste effect van alcohol op antibiotica afgenomen is, besef ik dat ik best gelukkig mag zijn in plaats van boos. Weken heb ik mezelf ervan proberen te overtuigen dat ik hem uit m’n hoofd moest zetten, zonder veel resultaat. Ik heb gesmeekt, gebeden: laat IETS me uit deze impasse halen! Positief of negatief, het maakte al niet veel meer uit; want dit begon meer op het voorgeborchte van de hel te lijken.
    Na die kleine stunt dit weekend is het eindelijk zover: ik mag opgelucht ademhalen. Meneer is erin geslaagd me ein-de-lijk zo enorm kwaad te maken dat ik niet eens meer weet waarom ik hem in eerste instantie überhaupt wilde. Alle frustraties moesten er opeens gewoon uit – ik heb ze alleen wijselijk voor mezelf gehouden en ben er gewoon vandoor gegaan in het midden van het onaangename gesprek in kwestie zodat ik buiten kon crashen. Ondanks ik best in de wind was, had ik nog het verstand te beseffen dat een scène schoppen averechts uitgepakt zou hebben. Resultaat: Lauren linea recta de deur uit; de boel mocht ontploffen. Correctie: hij mag ontploffen.
    Niet dat hij zoveel had gezegd, trouwens. Meneer weet namelijk perfect hoe hij me kan raken: the silent treatment. Om die vervolgens alleen te onderbreken om een of andere kwetsende opmerking te maken. Luister: ik ben een braaf meisje. Ik heb doorgaans weinig geduld, maar als ik iemand echt leuk vind kan je best lang met m’n voeten spelen eer ik je ga afschrijven. Ik ben meer dan redelijk – soms zelfs te naïef – op dat vlak. Hoewel, na tig keren zijn achterlijke, mislukte machopraat door de vingers te hebben gezien; is nu voor mij de maat vol. Je mag me beledigen – ik speel je gewoon de bal terug, daar moet je maar tegen kunnen. Maar me gewoonweg beginnen vernederen? Nee. Dat gaat me een brug te ver. Ik ben blij dat ik m’n ijskoninginnengedrag net lang genoeg heb kunnen volhouden om met de nodige streken mijn catwalkloopje richting uitgang te hebben kunnen uitvoeren. Dat ik van slag was heeft hij tenminste niet gezien… denk ik.
  5. To add insult to injury, begon het debiele (en al even minuscule) familielid van het gratificatiesujet ook nog eens zijn poging te wagen toen ik thuiskwam van de bovenstaande uitbarsting. Alsof m’n hoofd daar toen naar stond. Alsof ik daar überhaupt ooit nog in zou trappen! Jezus, sommige kerels denken echt wel dat ze Adonissen zijn…
  6. En Jules vond het maar niet beter om zondag mijn naam te beginnen kelen toen ik hem straal voorbijliep. Dude, komaan, hij heeft me ook constant genegeerd en nu wou hij me alleen maar gedag zeggen omdat dat stoer zou overkomen bij z’n maatjes. Die hij dan nog eens aanhoudend op hun kont slaat. Dat moet toch een ferme kast zijn waar hij inzit…

Dat was het zowat. Ik ben best uitgeput – ik ga ditmaal écht wel de mannen afzweren. Of zoals de Phil zegt: “you’re in serious need of a Profke with the boys.”

Lauren “ik-leef-vanaf-nu-alleen-nog-maar-van-cheeseburgers-en-wodka” Leigh

Tags:, , , , , , , , ,

This just in.

8 nov

Wat lang geleden! Tijd voor the headlines van wat er in m’n leven gaande is de laatste tijd.

  1. Er is iets mis met de kosmos. (Toegegeven, da’s niet echt nieuw.)
  2. Zowat alle kerels uit m’n omgeving doen raar.
  3. Nee, serieus, erger dan anders.
  4. Ik heb keelpijn en vrees voor een keelontsteking.
  5. Terug naar item 2 en 3: ik vermoed dat er een volle maan is geweest. Of dat het iets met Halloween te maken heeft gehad. Of dat Mars of Jupiter of Venus of welke planeet dan ook in een rechte lijn zijn getreden of in een zwart gat zijn gezogen of hell, voor mijn part zijn ontploft… maar iets daarbuiten is aan het knoeien met die mannen hun verwarde hoofdjes. En ik ben het niet.
  6. Ondertussen begin ik bijna weer aan mijn examens. Balen!
  7. Om toch nog terug te komen op items 2, 3, en 5: een voorbeeld van de graad van absurditeit – de Douchebag is weer opgedoken. Na 7 maanden radiostilte. Of zijn het er ondertussen al 8?
  8. Én het gratificatiesujet heeft m’n gsm-nummer herontdekt.
  9. Én die loverboy annex Ik-Kus-Een-Ordi-Tienersletje-Voor-Je-Neus-2-Dagen-Nadat-Ik-Je-Heb-Geneukt-Kerel waarover ik het in deze post had (afgekort: IKEOTVJN2DNIJHGK… of Jules.)
  10. Laten we het op Jules houden.
  11. Én bovendien verschenen er ook andere random kerels ten tonele waarvan ik het nooit had verwacht. Alleen de ex-Stoere Ridder mankeert er nog aan, maareuh, me dunkt dat we dan eerder de Apocalyps kunnen verwachten.
  12. En Mister Checklist (deze post brengt daar duidelijkheid in, en deze ook) weet precies zelf niet goed waar-ie mee bezig is. Ik probeer het te negeren. Maar hij duikt telkens weer op, damn it.
  13. Ik ben ergens onder het redigeren van mijn geratel de draad kwijtgeraakt.
  14. Ik denk dat ik aan “Analyse van de Jaarrekening” ga beginnen. Dat houdt zelfs nog meer steek.

Kus,
Lauren-ik-leef-van-de-liefde-en-cheeseburgers-Leigh

Tags:, , , , , , , ,

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.